• Backstage

« Ik had ook een reisjournaal moeten bijhouden… »

Nooit had ik gedacht zoveel energie en passie in mij te hebben. Nooit had ik gedacht dat mijn ogen nog zo konden sprankelen, als de ogen van een kind. Nooit had ik gedacht dat bij het vertellen van de gebeurtenissen van die enkele dagen aan mijn familie na mijn thuiskomst, deze ervaringen me zo onwaarschijnlijk zouden lijken.

author-avatar
Geplaatst door Nicolas de Tape à l'oeil

24 sep 2019

Views Gelezen 35 Keer
0 Opmerkingen

Delen

Ik ben 32 jaar. Voor de eerste keer in mijn leven ben ik vertrokken voor een fotoshoot van 3 dagen. En ik heb ontdekt wat het is te kiezen om te leven van je dromen en je passies om ermee je persoonlijkheid uit te drukken en te tonen. Wat het is om te leven zonder notie van tijd. Letterlijk. 3 dagen weg van de wereld. Uitputtend, intens, compleet… en met een vleugje magie.

Wekenlang reeds werkten we met het marketing team aan een nieuw fotoshoot concept dat verder gaat en dat de kinderen van onze klanten die met ons meegaan echte ervaringen laat beleven.

Uren hebben we ons over de organisatie gebogen. Denkpistes, brainstorming, uitwisselingen, discussies, filosofische beschouwingen over de zin van wat we doen bij Tape à l’Oeil. Eindeloze discussies over onze missie, onze waarden en onze rol als merk.

Alles is klaar. We kunnen vertrekken. Na een ontwaken bij het ochtendgloren en uren reizen, komen we aan in het Haut-Bréda gebergte, waar Thomas ons ontvangt in zijn  Aubergerie. Ik maak kennis met het team, een kleine groep van 20 personen, de 4 kinderen, hun moeders – onze klanten – en het productie agentschap. Het avontuur begint. Ik ga van her naar der in de weer met de 5 valiezen die tot barstens toe gevuld zijn met kledingstukken. Met slechts één doel in het hoofd: de beste looks opbouwen om de meest prachtige foto’s te leveren.

Het is de eerste keer dat ik de kans heb om deel te nemen aan een fotoshoot. Ik ontdek alles, ik leer alles, ik observeer alles, ik laat me volledig door alles doordringen. Focus op de kinderen. Nu praten we over de beleving en niet enkel meer over de fotoshoot. Voordat ze voelbaar kunnen zijn op de foto’s, moeten er zich ongelofelijke momenten voordoen. Om het « echte » te fotograferen. Zodat deze ervaring hen voldoening geeft en ze doet groeien. Nieuwsgierig en open om te leren van de anderen. Om zich te inspireren op de volwassenen die van hun passie leven en omdat elk kind zijn motivatie zou vinden die het zal helpen om zijn levensweg te bepalen.

Georganiseerd en nauwkeurig, had ik alles reeds voorzien voor het vertrek. Op het werk had ik uren gewerkt aan de looks, de kledingsstalen en de accessoires. Deze moesten tijdig ontvangen worden voor de reis. En ook meerdere B plannen voorzien. In geval van. En extra looks. In geval van. En ook mijn privé regelen voor het vertrek. « Wie zorgt er voor mijn 3 kinderen? wie brengt ze? het dagelijkse leven? « Slapeloze nachten en enorme stress heb ik beleefd om zeker te zijn dat alles goed was voorbereid, geijkt, afgewerkt voor m’n vertrek.

Maar er was één iets dat ik niet had voorzien. Ik had me eraan kunnen verwachten, maar ik was zo geconcentreerd op de organisatie. Zo had ik me niet gerealiseerd dat ik eveneens deel zou uitmaken van dit avontuur. Geen rustige momenten. Geen intimiteit. We zijn met 20, en we leven met 20 samen gedurende 3 dagen. Punt. Geen scheiding tussen professioneel en persoonlijk leven.Uiteindelijk ook geen voorgeprogrammeerde functies. We doen alles, de hele tijd, samen. En zo is het ook geweest, het was overweldigend. Zoals de kinderen heb ik ook Thomas, Pascal en Brice ontmoet, 3 kerels die leven van hun respectievelijke passie en die er hun beroep van hebben gemaakt. Ik heb uitzonderlijke mensen ontmoet. Uren heb ik gezorgd voor kinderen die niet de mijne waren, heb ik ze aangekleed, heb ik ze aangepord en bezig gehouden. Ik was vertrokken om hen te begeleiden, om hen dingen bij te brengen. En uiteindelijk ben ik diegene die van alles heeft geleerd. Wat een S-C-H-O-K!

Een menselijk avontuur. Ik heb van alles beleefd, gevoeld; hieraan had ik me niet verwacht. Mooie mensen ontmoeten en mijn collega’s beter leren kennen, zonder notie van tijd en zonder mijn dagdagelijkse leven. Hartelijk lachen, goed zijn voor elkaar, geslaagde uitdagingen, mooie gesprekken, kleine attenties voor de anderen, momenten die je slechts één keer beleefd, unieke gevoelens.

Me buiten mijn comfortzone begeven. « Neem enkel het hoogst noodzakelijke mee, geen overbodige zaken, enkel een kleine reistas » hadden ze me gezegd. Net wat ik niet kan. Nog nooit had ik in een berghut geslapen, zonder elektriciteit en zonder stromend water, in een slaapzaal met 16 personen, hoog in het gebergte. Ik heb het gedaan. En ik vond het zalig. En ik zou het zo weer opnieuw doen.

En daarenboven, aanvaarden om fier te zijn op mezelf, op mijn werk en mijn bijdragen aan het team.

Ik betreur het dat ik de tijd niet heb genomen om een reisjournaal bij te houden zoals Louka, Melody, Shaïna en Lorenzo. Antoine de Saint Exupéry heeft geschreven:

 » Alle grote mensen zijn ooit kind geweest. Maar weinigen onder hen herinneren zich dat ».

Ik denk dat de ervaringen tijdens die 3 dagen me hebben toegelaten om me aan mijn kindertijd te herinneren. Ook zonder journaal. Vandaag voel ik me gefrustreerd omdat ik niet de juiste woorden kan vinden om alles wat ik heb gevoeld te kunnen beschrijven, maar ‘t maakt niet uit, ze zijn in mijn geheugen gegrift. En nu, wens ik eveneens op zoek te gaan in mijn diepste gronden, in mijn dromen, naar mijn passies en talenten die me zullen helpen om te groeien en om me te ontplooien in het dagelijkse leven. Zoals Thomas, Pascal en Brice het hebben gedurfd.

Bedankt voor uw reactie!

Ze is vanaf nu in afwachting van een moderator.

Tot binnenkort!
uw opmerkingen